ถึงใครคนนั้น..

ใครคนหนึ่ง คนนั้น ในวันหนึ่ง วันนั้น
เคยผูกพันกัน ซะมากมาย
เพราะวันที่ห่างเหิน มันก็เริ่มห่างหาย
เพียงแค่เพราะเราไม่เจอะกัน

ไม่เรียกร้องให้กลับมา หรือว่าผลักไส หรืออะไรทั้งนั้น
เก็บเอาไว้ในส่วนลึก ซ่อนอยู่อย่างนั้น รู้ว่ามันไม่ไปไหน
แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนี้ ในภาพทรงจำสีจางจาง

เหมือนว่าจะเลือนหาย คล้ายว่าจะเลือนลาง
บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนไป

ไม่เรียกร้องให้กลับมา หรือว่าผลักไส หรืออะไรทั้งนั้น
เก็บเอาไว้ในส่วนลึก ซ่อนอยู่อย่างนั้น รู้ว่ามันไม่ไปไหน
แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนี้ ในภาพทรงจำสีจางจาง

... ในความทรงจำสีจาง

รู้ไหม พี่ทำให้เพลินปลื้มอยู่เรื่อย
นี่มันก็นานมาแล้ว ที่เราไม่ได้พบกัน
ยังจำเวลาดี ๆ ได้ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ..
ถึงแม้เราจะได้รู้จักกันน้อยไปนิด
แต่พี่ก็เป็นกันเองกับเพลินเสมอ..

ยังจำวันเวลาเหล่านั้นได้
ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่นาน
แต่มันก็ทำให้เพลินมีความสุขทุกครั้งที่คิดถึงมัน

และในวันนี้..เรามีโอกาสได้พบกันอีกครั้งในโลกเสมือน
พี่ทำให้เพลินประหลาดใจอีกครั้ง..

ก็ว่าจะไม่หวั่นไหวนะ..
แต่อย่าหยอดกันบ่อยสิ T_T